Kompozycja, będąca egzotyczną wersją adoracji Marii, stanowi udaną próbę połączenia ikonografii chrześcijańskiej z maoryskimi wierzeniami. Ukazuje specyficzną religijność Maorysów, którzy czcili Marię i Jezusa w taki sam sposób, w jaki oddawali cześć swoim dawnym bóstwom: poprzez składanie darów. Szkic dołączony do opisu obrazu, jaki znalazł się w liście Gauguina z 11 marca 1892 roku do Monfreida, świadczy, że początkowo artysta zamierzał namalować kompozycję w poziomie, w końcu zdecydował się na ujęcie pionowe - najbardziej charakterystyczne dla obrazów ołtarzowych. Twórca przeniósł temat chrześcijański - połączenie Zwiastowania, Narodzenia i adoracji Marii - w realia tahitańskie. Szczególną innowacją ikonograficzną było umieszczenie Dzieciątka Jezus na plecach Matki Boskiej, która ma rysy Tehury, kochanki Gauguina. Artysta chciał podarować ten obraz Muzeum Luksemburskiemu. Niestety, kustosz placówki Leonce Benedite odrzucił dar, uznając go za niestosowny.

następny obraz