We wspomnieniach Noa Noa Gauguin opowiada, jak powstał ten portret: "By wtajemniczyć się w tak swoisty charakter twarzy tahitańskiej, pragnąłem od dawna zrobić portret jednej z moich sąsiadek, młodej kobiety o czystym tahitańskim typie. Pewnego dnia odważyła się na tyle, że przyszła obejrzeć w mej chacie fotografie obrazów, którymi zawiesiłem jedną ze ścian izby. (...) Podczas gdy oglądała z ciekawością kompozycje włoskich prymitywistów, pospiesznie, i tak żeby mnie nie widziała, szkicowałem jej portret.Spostrzegła się, zrobiła gniewny grymas, rzekła stanowczo. - Aita! [Nie!] - i uciekła. W godzinę potem wróciła, ubrana w piękną suknię, z tiarę przy uchu. (...) Wziąłem się do roboty bez zwłoki i gorączkowo. (...) Wszystkie jej rysy tworzyły harmonię rafaeliczną stykaniem się krzywizn, a usta wyglądały jak wymodelowane przez rzeźbiarza, który potrafił włożyć w jedną jedyną linię w ruchu wszystką radość i wszystko cierpienie, zmieszane ze sobą. Pracowałem pospiesznie, przewidując, że ta wola nie jest trwała, pospiesznie i z pasją. Z drżeniem czytałem w tych dużych oczach tyle rzeczy: lęk i pożądanie nieznanego, melancholię goryczy, wypróbowaną, która leży na dnie rozkoszy, i uczucie panowania nad sobą, mimowolnego a władczego". Obraz Vahine no te tiare jest jeszcze utrzymany w stylu charakterystycznym dla bretońskich prac artysty, wyróżnia się użyciem kontrastowych zestawień kolorystycznych, które utworzyły zagadkowe otoczenie. Cechą podkreślaną przez krytyków tamtego okresu była niezwykła plastyczność twarzy modelki, szczególnie uderzająca w zestawieniu z niemal zupełnie płaskim tłem.

następny obraz