Lata spędzone przez Gauguinaw Bretanii, choć bardzo doniosłe artystycznie, były jednocześnie okresem ogromnego przygnębienia. Być może tym należy tłumaczyć częste podejmowanie przez artystę motywów religijnych. Umieszczając autoportret na tle krucyfiksu, podkreśla, że identyfikuje się z Ukrzyżowanym, który sam siebie złożył w ofierze. W liście do Bernarda Gauguin pisał: "Nie powinienem odbierać Panu wszelkich złudzeń, ale... znajduję się w takim okresie zawiedzionych nadziei, że dziś nie mogę powstrzymać się od krzyku". I dodał: "Powinien Pan uważnie obejrzeć moje ostatnie obrazy, a zobaczy Pan, jak wiele tkwi w nich cierpienia i rezygnacji". Gauguin o skupionej, pełnej napięcia twarzy umieścił siebie pomiędzy dwoma swoimi pracami: Żółtym Chrystusem i ceramicznym wazonem w kształcie głowy. Prace, z których artysta był szczególnie zadowolony, symbolizują jego rozterki, emocje, stan ducha oraz dwa aspekty jego osobowości: człowieka dzikiego, a zarazem uduchowionego, współodczuwąjącego cierpienie Chrystusa. Zamierzony kontrast między dwoma dziełami umieszczonymi w tle: religijnym i świeckim, płaskim i przestrzennym, został jeszcze podkreślony przez starannie dobraną kolorystykę i wyraźny podział na trzy strefy: żółtą- symbolizującą duchową sferę życia artysty, niebieską - związaną z codziennymi, przyziemnymi sprawami i wreszcie czerwoną, która odnosiła się do jego demonicznej natury.

następny obraz