W Bretanii Gauguin odnalazł niezwykłe i, jak pisze Henri Perruchot, "(...) powściągliwe w liniach pejzaże, o wyraźnie układających się planach, kolcolistem porosłe landy, rozgraniczone żywopłotami pola, z gruba ciosane ogrodzenia, wiejskie kościółki, granitowe, prymitywne kapliczki przydrożne, w których bije serce ludu otwarte dla marzeń, niepokojów i tajemnic". Głęboko odczuł monumentalną prostotę bretońskich świątków. Poruszony niezwykłą, żarliwą, a zarazem zabobonną religijnością mieszkańców Bretanii podjął temat męczeństwa i śmierci Chrystusa. W 1889 roku powstał cykl płócien o męce Syna Bożego, w których, jak opowiadał w liście Theo van Goghowi: "(...) wszystko wyrażało wiarę, bierne cierpienie, prymitywną religijność i siłę natury". Kompozycję Żółty Chrystus zainspirował drewniany krucyfiks z kościoła w Tremalo. XVII-wieczna rzeźba umieszczona w wiejskiej kaplicy ze ścianami tynkowanymi na bladoniebiesko w słoneczne dni wydawała się żółta. Ta harmonia barw uderzyła Gauguina, podobnie jak pełna ekspresji naiwność rzeźby.

następny obraz