W Bretanii uwagę Paula Gauguina zajęły pejzaże i sceny rodzajowe, które utrwalał na płótnie, stosując syntetyzm. Ten nowy sposób malowania, gdy artysta eliminował szczegóły, pozwalał na wydobycie nie tylko kształtu, ale najbardziej charakterystycznych cech przedmiotu. Poza tym przy zastosowaniu uproszczonej formy oraz położonego płaską plamą i obwiedzionego ciemnym konturem koloru, miał oddawać nastrój artysty i stan jego duszy w chwili tworzenia. W Bretanii Gauguin zwrócił się ku ikonografii chrześcijańskiej. Na początku drugiego pobytu w Pont-Aven i Le Pouldu odkrył monumentalną prostotę kamiennych kalwarii symbolizujących tajemniczą pierwotną siłę, która łączy człowieka z Bogiem i naturą. W tym czasie powstał obraz Zielony Chrystus, w którym Gauguin wprawdzie podjął znany motyw Męki Pańskiej, jednak nie miał zamiaru namalować obrazu religijnego. Jego intencją było raczej przekazanie własnej wizji ukazującej pobożność Bretończyków. Rolę, jaką wśród mieszkańców tamtego regionu odgrywała wiara, podkreślił, umieszczając na tle kalwarii postać wieśniaczki ubranej w tradycyjny strój. W ten sposób z monumentalną grupą świętych związał postać Bretonki, która staje się podobna do wyciosanej w kamieniu Madonny. Kompozycję Zielony Chrystus zainspirowała kalwaria w Nizon -jedno z typowych bretońskich miejsc poświęconych kultowi męki Chrystusa. Ich zielonkawy odcień pochodził od mchu porastającego kamień. Obraz stanowi efekt poszukiwania przez artystę stylu, który pozwalałby na rozszerzenie treści o motywy duchowe, symboliczne, zgodne z postulatem poety, autora manifestu symbolistycznego, Jeana Moreasa (1856-1910), by "nadać idei widzialny kształt". W sierpniu 1888 roku Gauguin przestrzegał Schuffeneckera: "Nie naśladuj zbytnio natury. Sztuka jest abstrakcją; wydobywaj ją z natury, marząc o niej, myśl więcej o samym akcie tworzenia niż o jego rezultacie.Jedyny sposób na zbliżenie się do Boga to robić to, co on robi: tworzyć".

następny obraz