Podczas pobytu w Arles van Gogh i Gauguin podejmowali te same motywy i tematy, jednak każdy z nich rozwiązywał kompozycję w odmienny sposób. Gauguin, którego twórczość znamionował wówczas syntetyzm, poprzez eliminowanie szczegółów dążył do wydobycia "treści i istoty" przedmiotu. Posługując się uproszczoną formą oraz sugestywnym, położonym płaską plamą i obwiedzionym ciemnym konturem kolorem, zamierzał oddać nastrój i stan swojej duszy w momencie tworzenia.W Historii sztuki Michał Ałpatow podkreśla, że "Gauguin rozmieszczał przedmioty na różnych planach i poszczególne postaci ukazywał w skrótach perspektywicznych, ale przy tym starał się, żeby plany się nie przecinały, i podnosił horyzont tak, że jego płótna wydają się płaskie i przypominają dywany. W przeciwieństwie do van Gogha, który siekał płaszczyznę drobnymi pociągnięciami pędzla, Gauguin wolał duże, gładkie powierzchnie, na których splatał miękkie łuki konturów w osobliwy ornament".

następny obraz