Dla artystycznego rozwoju Gauguina ogromne znaczenie miała znajomość drzeworytów japońskich, które w drugiej połowie XIX wieku zyskiwały coraz większe uznanie artystów i kolekcjonerów. Znajomość japońskiej grafiki pomogła artyście definitywnie odejść od impresjonizmu. Monumentalne, płaskie formy obwiedzione wyraźnym konturem stały się dla niego antidotum na impresjonistyczne rozluźnienie kształtu i koloru. W Martwej naturze z trzema pieskami wyraźne odniesienie do japońskiego drzeworytu stanowi uproszczony rysunek, barwy zredukowane do bieli i błękitu oraz charakterystyczne ujęcie z góry (z tzw. ptasiej perspektywy), które sprawia, że przedmioty zamiast tworzyć złudzenie głębi, sprawiają wrażenie spiętrzonych jedne na drugich. Istotną cechąmalarstwa francuskiego twórcy był brak światłocieniowego modelunku, co także stanowi zapożyczenie ze sztuki japońskiej -przykładem drzeworyt Utagawy Kuniyoshi zatytułowany Zębacz. Swój stosunek do tego zagadnienia Gauguin wyłożył w liście do Bernarda z 1888 roku. "Dyskutujecie z Lavalem o cieniu i pytacie, czyja go lekceważę. Jeśli chodzi o wyrażanie światła - tak. Dobrze przypatrzcie się Japończykom, którzy przecież rysują wspaniale, i spostrzeżecie życie w pełnym powietrzu i słońcu bez cienia. (...) Jeśli w kompozycji waszej cień wchodzi jako forma konieczna, to wtedy zupełnie inna sprawaWtedy zamiast postaci dajecie tylko cień osoby; jest to punkt wyjścia oryginalny, a jego dziwny efekt już przemyśleliście. (...) A więc mój Drogi Bernardzie, kładźcie cień, jeśli go uważacie za potrzebny, lub go nie dawajcie; jest to zupełnie wszystko jedno, jeśli tylko nie uznacie się za niewolników cienia".

następny obraz