Na przełomie lat 70.i 80. XIX stulecia sztuka powoli zaczęła wypierać wszystkie inne zainteresowania Paula Gauguina - przykładnego męża i ojca, pracownika paryskiej giełdy. Kiedy w 1883 roku z powodu krachu na giełdzie stracił pracę maklera, z radością, choć nie bez lęku, postanowił poświęcić się wyłącznie malarstwu. Decyzja o poświęceniu się sztuce z pewnością nie była podjęta pod wpływem chwili. Zanim Gauguin na dobre rozstał się z giełdą i bezpiecznym mieszczańskim życiem, wykorzystywał każdą, najmniejszą nawet okazję, by wypełnić luki w swojej artystycznej edukacji, nie tylko w zakresie malarstwa, ale również innych dziedzin sztuki. Niewątpliwie w tym właśnie celu wynajął dom i pracownię od rzeźbiarza, jubilera i ceramika Jeana Paula Aube, którego w 1882 roku przedstawił na podwójnym portrecie z synem. Wprawdzie wizerunek Jeana Paula Aube powstał w okresie, gdy Gauguin był jeszcze "malarzem niedzielnym", jednak jego ówczesne prace nie były jedynie nieporadnymi wprawkami. Pod kierunkiem Pissarra poznawał podstawowe założenia malarstwa impresjonistycznego. Portret rzeźbiarza Aube z synem potwierdza ewolucję, jaką prz szła twórczość Gauguina od czasu pierwszych prób malarskich. Kompozycja ukazuje, jak pilnym był uczniem: pod wpływem swego mistrza wyrzekł się czerni, porzucił nieobecne w palecie impresjonistów brązy i szarości. Obraz ten jest utrzymany w jasnej kolorystyce; artysta nakładał farbę niespokojnymi kreskami.

następny obraz