Studium aktu, eksponowane na szóstej wystawie impresjonistów w 1881 roku, tak dalece różniło się od innych prac Gauguina (i w ogóle wszystkich tam prezentowanych), że kilku recenzentów zwróciło na nie uwagę.Joris Kart Huysmans (1848-1907), pisarz i opiniotwórczy krytyk, poświęcił mu wiele uwagi w artykule drukowanym w L'Art Modernę. Recenzował: "Zeszłego roku pan Gauguin wystawił serię pejzaży, które były popłuczynami po również niezdecydowanych pracach Pissarra. W tym roku pan Gauguin ukazuje obraz noszący piętno jego indywidualności, obraz, który zdradza niezaprzeczony temperament nowoczesnego malarza. (...) Ciało aż krzyczy; to już nie jest ta gładka, równa skóra bez krostek, brodawek, porów, ta skóra jednolicie wykąpana w różowości i wyprasowana przez wszystkich malarzy ciepłym żelazkiem; to nabiegający krwią naskórek, pod którym czuje się drganie nerwów; ile prawdy wreszcie mają wsobie te wszystkie części ciała, ten brzuch nieco tłusty, opadający na uda, te fałdy biegnące pod falującymi piersiami, podkreślonymi bistra (...)". Studium to jaskrawo unaoczniało różnicę między Gauguinem a impresjonistami. "Jakże trudno by, doprawdy, znaleźć coś wspólnego między tą kobietą siedzącą na brzegu kanapy, o twarzy bez cienia radości, pochylonej nad jakąś łataniną, a kobiecymi aktami takiego Renoira, gdzie promienieje kwitnące ciało! - podkreśla biograf Gauguina, Henri Perruchot. - Pędzel Renoira pieści naskórek; pod pędzlem Gauguina przez kształty ciała przebija dusza".

następny obraz